arta kalan zamanda...

Ah güzel Ahmet abim benim  İnsan yaşadığı yere benzer  O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer  Suyunda yüzen balığa  Toprağını iten çiçeğe  Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine  Konyanın beyaz  Antebin kırmızı düzlüğüne benzer  Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir  Denize benzer ki dalgalıdır bakışları  Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına  Öylesine benzer ki  Ve avlularına  (Bir kuyu halkasıyla sıkıştırılmıştır kalbi)  Ve sözlerine  (Yani bir cep aynası alım-satımına belki)  Ve bir gün birinin adres sormasına benzer  Sorarken sorarken üzünçlü bir görüntüsüne  Camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına  Öyle bir cıgara yakımına, birinin gazoz açmasına  Minibüslerine, gecekondularına  Hasretine, yalanına benzer Anısı işsizliktir Acısı bilincidir Bıçağı gözyaşlarıdır kurumakta olan Gülemiyorsun ya, gülmek Bir halk gülüyorsa gülmektir Ne kadar benziyoruz Türkiye'ye Ahmet Abi.

Bazen insan tuhaf şeyler düşünüyor.En azından ben düşünüyorum.Dün okulun bahçesine çıktım biraz hava almak için.Ders aralarında çocukların arasına karışmayı seviyorum.Onların gülümsemesi ruhuma çok iyi geliyor.Elimde çay bardağı teneffüste çocukları seyrederken kafama yine tuhaf bir düşünce üşüştü.İlkokula giden bir öğrenci gözüme çarptı.Abisinin ve ablasının dersine ben girmiştim,üçü de birbirine  çok benziyordu.Ne tuhaf değil mi,kardeşlerin birbirine benzemesi.Diyebilirsiniz,ne var bunda,onlar kardeş benzeyecekler tabiki.Gerçekten birbirine benzemeleri normal mi,yoksa bu bir mucize mi.Bizi yaratanın kusursuzluğu mu? Tuhaf. Hayatın kendisini zaten tuhaf değil mi?En iyisi biraz daha müzik dinlemek,üşüşen bu tuhaf düşünceleri uzaklaştırmak için.